Als we over internet spreken, denken we nog heel sterk in termen van technologie, websites en applicaties. Kortom de fysische infrastructuur die de overdracht van bits en bytes mogelijk maakt. In die optiek definiëren we ook dikwijls trends door naar specifieke applicaties of websites te verwijzen: Secondlife heeft het moeten afleggen van Facebook. Twitter is de nieuwe e-mail. iPhone en iPad tillen mobile op een nieuw en ongekend niveau. De computer met scherm, muis en toetsenbord wordt vervangen door de smartphone met touchscreen. Het internet of things is een realiteit: mijn lege koelkast kan communiceren met de leverancier die via geo-based location services de meest geschikte transporteur oproept om mij te bedienen.
En dan hebben we het nog niet over het semantische web, waarbij heel wat content niet langer door gebruikers aan mekaar gelinkt zal worden, maar volautomatisch. Los daarvan zorgt het internet zoals we dit nu kennen dat voor heel wat zaken de fysische, materiële component wegvalt. In veel gevallen was het die marginale, kost die enerzijds voor filtering, maar ook schaarste en economische activiteit zorgde. Denken we aan de muziekindustrie, de geschreven media, de uitgevers van software, boeken, de producenten van video’s, faxmachines maar ook alles wat te maken heeft met e-commerce en andere diensten die makkelijker via het net kunnen verlopen.
The internet doesn’t only change the tools, it also changes the rules!
De impact van internet op onze wereld is immens en voor heel wat mensen moeilijk te vatten. We zitten nu eenmaal nog met een generatie die heel makkelijk de afweging vóór en ná kan maken. Een generatie die overigens vandaag aan zet is om beslissingen te nemen over hoe we in de nabije toekomst met dat internet verder moeten. Zij vallen terug op internetloze referentiekaders en principes en wetmatigheden die vroeger onaantastbaar waren zoals het absolute auteursrecht, schoon fatsoen, privacy-regels, autocratische expertise enzovoorts. Laten we hopen dat dit goed uitdraait. Maar de toekomst van het internet ligt niet in alleen in hun handen.
Het is essentieel dat iedereen die vandaag met internet bezig is zijn verantwoordelijkheid opneemt. We moeten er ook niet bang van zijn dat we daarbij anders zullen moeten leren omgaan met onze persoonlijke gegevens, dat niet langer kennis op zich maar wel de weg naar kennis belangrijk is en dat wat we van thuis uit kunnen doen wel degelijk een impact op de rest van de wereld kan hebben. Eén ding staat vast, hoe krachtig het internet mag worden, er zullen altijd mensen aan te pas komen, en meer nog dan op vandaag zullen die mensen menselijk moeten zijn in al wat ze doen om de trend van internet als technologie om te buigen tot een nieuw maatschappelijk bestel, een Brave New Internet-enabled World.
Het volledige trendsrapport is hier te bekijken: http://issuu.com/netlash/docs/netlash_trendrapport2011
